Code Oranje

Bij ons was het code oranje alarm afgegeven. Dit vertelde een vrolijke meneer op de radio die ochtend tegen een andere vrolijke meneer. Het weer was nooit een issue in onze Amsterdamse tijd. Schouderophalend hoorden wij de weerberichten aan. Werk, school, familie en andere plekken waren op vijf minuten fietsafstand. Hooguit deed je bij slecht weer een extra regenjas aan of je vertrok bij tegenwind 5 minuten eerder van huis. Nee, in een dorp is dat natuurlijk allemaal anders en speelt code oranje een belangrijke rol in ons huisgezin. De school van mijn zoon bijvoorbeeld bevindt zich op 9 kilometer afstand en één van mijn werkplekken is zelfs op 11,3 kilometer afstand gelokaliseerd. En natuurlijk ben ik zo’n sufferd geweest die er nooit over heeft nagedacht om een rijbewijs te halen. Waarom zou ik in godsnaam?, ik kende immers niemand buiten de stad, ik werkte op het Leidseplein en aan vakanties deed ik nooit. Gaf mij maar een koffie verkeerd met een stuk appeltaart plus slagroom op de maandagochtend op de Noordermarkt en ik was gelukkig. ‘’Echte Amsterdammers hebben geen rijbewijs’’, was het credo binnen een zeer beperkte vriendenclub zonder rijbewijs (eigenlijk bestond deze maar uit 2 man). Helaas, helaas moest ik van mijzelf 9 jaar geleden carrière maken en de geneugten proeven van het buitenleven. En daarom fiets ik meerdere keren per week in weer en wind, met de eenzame fietser van Boudewijn de Groot in mijn hoofd, richting provinciehoofdstad. Links en rechts ingehaald door de nieuwste Volvo’s, Kias’s of hoe ze ook allemaal mogen heten. Mijzelf vervloekend dat ik in mijn rijke dagen nooit een rijbewijs heb gehaald. Soms ingehaald door een pittige bejaarde met hulpmotor, fietstassen en gehuld in het nieuwste regenjack.  Ondanks de goede adviezen van verontruste dorpsbewoners om ook zo’n dergelijke e bike aan te schaffen plus een degelijke setje met regenkleding (ik kom soms op bestaan in een toestand alsof ik 24 uur in  het water heb gelegen) blijf ik ook dit punt de post-puberende grijzende man in een midlife crisis. Een dergelijke fiets en regenkleding is in mijn beperkte visie de laatste stap naar het absolute einde. En de bus gaat maar twee keer per uur. Op de terugweg naar huis zag ik mijn zoon fietsen, het was volgens de diverse weerexperts nog steeds code oranje, het land was in rep en roer. En de wind was gedraaid en natuurlijk zat het ons weer tegen. Zwijgend en vooral hijgend fietste ik naast hem en bewonderde zijn krachtige en verbeten tred en dit voor een jongen van 13 jaar. ‘’Weet je’’ zei hij naar ca 500 meter beuken tegen westenwind ‘’je kan al vanaf je 17e rijlessen gaan nemen, mag dat pap?’’.  ‘’Doen, jongen, vooral doen’’, hijgde ik. En ik droomde verder de gehele lange weg van een verwarmde auto en chauffeur.

Nog geen reacties.

Geef een reactie